četrtek, 10. april 2014

Sin moj, na tem svetu smo vsi zamorci.


Pod nizkim stropom, tako nizkim, da ga je neoprezna glava hitro obtolkla, je čakalo na stotine knjig. S prvega in drugega nadstropja. In stopnice so peljale pod strop, v zatohel gornji prostor, medtem ko na ulici, razbeljeni od avgustovskega sonca, ni bilo skoraj nikogar. Med kjigami je bilo prjetno hladno in polmrak je božal oči. Na sredini sobe z nizkim stropom je stala široka miza, na njej knjige, med njimi Mia Couto. Um rio chamado Tempo, uma casa chamada Terra. Reka, imenovana Čas, in hiša, imenovana Domovina. Vzdrhtim. Pograbim knjigo kakor veren človek, ki usmeri pogled k Bogu. Karkoli že je v njej, bo moje. Za vedno. Zelene platnice, bel napis, črna silhueta človeka, ki izgubljeno vesla vzdolž samotne reke življenja. Mia Couto, Mia Couto, Mia Couto. Skoraj bi šel mimo mene. Tukaj te delim s svetom.

O Amor, Meu Amor 

Nosso amor é impuro
como impura é a luz e a água
e tudo quanto nasce
e vive além do tempo.

Minhas pernas são água,
as tuas são luz
e dão a volta ao universo
quando se enlaçam
até se tornarem deserto e escuro.
E eu sofro de te abraçar
depois de te abraçar para não sofrer.

1 komentar: